„Turyści fotografują łodzie. Ja widzę w nich mojego ojca”.
Mark Attard, rybak z Marsaxlokk
Kolorowe łodzie luzzu, targ rybny i tradycje zmieniającej się wioski.

W Marsaxlokk obowiązują dwa zegary: jeden dla turystów, drugi dla rybaków. Pierwsi przychodzą, gdy słońce stoi wysoko. Drudzy wstają jeszcze przed świtem.
Mark Attard ma 58 lat i łowi ryby od szesnastego roku życia. Swoją starą łódź luzzu nazywa „moją dziewczyną”. Żona twierdzi, że poświęca łodzi więcej uwagi niż jej. „Nieprawda”, protestuje, po czym się uśmiecha.
MALTAWOW Od kiedy jest pan rybakiem?
MARK Od szesnastego roku życia, ale ojciec zabierał mnie na morze już jako dziecko. Kiedyś chciałem jak najszybciej wrócić na ląd. Dziś, gdy dwa dni zostaję w domu, robię się nieznośny.
MALTAWOW Czy Marsaxlokk bardzo się zmieniło?
MARK Ogromnie. Dawniej znało się wszystkich w porcie. Dziś w niedzielę słychać dziesięć języków. Ale jestem dumny, że ludzie przyjeżdżają z daleka zobaczyć moje rodzinne miejsce.
MALTAWOW Czy turyści czasem przeszkadzają?
MARK Oczywiście! Raz ktoś poprosił, żebym przesunął sieci, bo psuły mu zdjęcie. Powiedziałem: „Pięć minut, najpierw muszę popracować!”. (Śmiech.)
MALTAWOW Co oznaczają oczy malowane na dziobie?
MARK To tradycja. Ojciec nigdy nie wypłynąłby bez nich. Pytałem, czy naprawdę chronią łódź. Odpowiadał: „Nie wiem, Mark, ale po co ryzykować?”.
MALTAWOW Myślał pan kiedyś o wyjeździe z Malty?
MARK W wieku dwudziestu dwóch lat pojechałem do Londynu. Wytrzymałem cztery miesiące. Brakowało mi morza, światła i zapachu portu. Mama powiedziała: „Wreszcie wiesz, gdzie jest twoje miejsce”.
MALTAWOW Co poradziłby pan odwiedzającym?
MARK Nie spieszcie się. Zjedzcie dobrą rybę, usiądźcie przy porcie i porozmawiajcie z ludźmi. Nie wszystko da się zamknąć w fotografii.
MALTAWOW Ulubiona pora dnia?
MARK Wieczór, gdy znikają tłumy. Żona pyta, o czym myślę, a ja odpowiadam: „O niczym”.
MALTAWOW Wierzy panu?
MARK Nigdy! (Śmiech.)
Życie nad morzem
Marsaxlokk to nie tylko malowniczy port. To miejsce, gdzie praca rybaków spotyka się z turystyką.
Za kolorami łodzi luzzu stoją rodziny, wspomnienia i więź z morzem, której zdjęcie nie odda.



